به گمانم

کوچه های بن بست

همان خیابان های غمگینی هستند

که از رسیدن به تو

نا امید شده اند

وقتی پاهایت یاری نکند

“بن بست”

همان جاییست که ایستاده ای !

... بی

پاییزِ بیقرار؛

دردهای بیشمار؛

قهوه های تلخِ سرد؛

چشم های انتظار؛

مانده از تو یادگار...

عادتم کرده ام

هر شنبه، را بدون گرمی دستانت آغاژ کنم

هر شنبه اعتراف کنم نداشتنت را

هرشنبه اعتراف کنم هنوز هم دوستت دارم

...

مهم نیست برایم

که تمام هفته به فراموش کردنم عادت کردی!

من آن تکه ی آخر پازلم

گمشده ام

و ارتباطی بی معنا روی میز باقی ست...

پ.نٔ:

پاییز آمد و تو

از فصل ها هم بی وفا تری!